artwork by jack norick | reworked by .π....μια συνάντηση μετά από σχεδόν οκτώ μήνες και άφθονα sms πέρα δώθε...πολλά έχουν αλλάξει από τότε...αρκετά όχι...τα σκέφτομαι και πιστεύω ότι μάλλον σου έκανα καλό...αν και συνεχίζεις να είσαι λίγο επικριτικός με τον απόλυτα δικό σου τρόπο....όπως και εγώ άλλωστε...δεν είναι κακό, δίοτι με βάζεις σε σκέψεις...πέρασες άλλωστε αρκετά διεκδικώντας την ζωή σου όπως ακριβώς την ήθελες...το καταλαβαίνω...δεν ξέρω αν ήθελες να με κάνεις να αισθανθώ άβολα κάποια στιγμή...να πω την αλήθεια το αισθάνθηκα λίγο....αλλά είπα οk...προχώρησες και χάρηκα πραγματικά...[εδώ κολλάει και η μουσική που συνοδεύει την ανάρτηση αυτή...το "Phone Call Soliloquy"... I've got the message!...you are better than ever]...χαίρομε πάντως που τα κατάφερες και είσαι αυτός που θέλεις να είσαι...επίσης χαίρομε που άρχισες κάποιες νέες gourmet ενασχολήσεις και ότι έβαλες επιτέλους το jeans ;-) στην ζωή σου [πέρα από το...ξέρεις εσύ!]...σύντομα και τα αθλητικά παπούτσια όμως...θα σου δώσουν άλλο αέρα...πίστεψε με...δεν το λεω με κακία...με ξέρεις αρκετά καλά πιστεύω...σου πάει πραγματικά το νέο look...
...αυτά τα λίγα για σήμερα...μάλλον πολλά για μένα...για καλό πάντα !
“Phone Call Soliloquy” by Dave Grusin
from the “Random Hearts” Soundtrack...που σήμερα απέκτησε μια νέα σημασία.
...και για να μαθαίνουμε κάτι...
Main Entry: so•lil•o•quy
Pronunciation: \sə-ˈli-lə-kwē\
Function: noun
Inflected Form(s): plural so•lil•o•quies
Etymology: Late Latin soliloquium, from Latin solus alone + loqui to speak
Date: circa 1613
1 : the act of talking to oneself
2 : a dramatic monologue that represents a series of unspoken reflections
ο π.α.υ.λ.ο.λ.ό.γ.ι.ο.ς επέστρεψε για λίγο...
...tomorrow just me again!
{...δεν ξέρω αν πρέπει σήμερα να αφήσω τα σχόλια ανοιχτά...θα το κάνω όμως...απλά να πω μόνο ότι το σημερινό κείμενο είναι πολύ προσωπικό...κάποιοι λίγοι γνωρίζουν πόσο σπάνιο είναι αυτό για μένα...το να εξωτερικεύσω κάτι με λέξεις, πέρα από μουσικό παραλληλισμό...όπως συνήθως...ένας πολύ καλός μου φίλος θα με ρωτήσει σίγουρα γιατί έκανα αυτή την ανάρτηση...διότι δεν έχω πρόβλημα να τα πω...τόσο απλό είναι...όπως λεω συχνά πλέον...back to simplicity!...}
***
7 σχόλια:
:)
Απλά χαμόγελο..
π.α.υ.λ.ο.λ.ο.γ.ι.ο.ς ή π., η ζωή αποφασίζει μόνη της. Το μπλογκ δικό σου, ένιωσες την ανάγκη να γράψεις ένα τέτοιο προσωπικό (και πολύ όμορφο) κείμενο και καλά έκανες. Ευχαριστώ που το μοιράστηκες μαζί μας
φωτογραφία με τζην πήρες;;
και με αθλητικά. :)
δεν χρειαζονται απολογισμοι , ενοιωσες να γραψεις κατι προσωπικο και το εκανες , ευγε !!!
Επίτρεψέ μου - όσο κι αν δεν γνωριζόμαστε προσωπικά - να σου πω ότι η πείρα της ηλικίας μου μ' έχει οδηγήσει στο συμπέρασμα πως είναι δείγμα τουλάχιστον συναισθηματικής ωριμότητας το να μιλάμε κάποτε σε πρώτο πρόσωπο, να μιλάμε προσωπικά για μας κι όχι αόριστα, για το ένα ή άλλο σύνολο, για φιλοσοφίες και ιδέες...
Μια τέτοιου είδους δημόσια έκθεση (σε blog, σε μια παρέα φίλων, σε μια συναναστροφή) βεβαιώνει την ύπαρξη του βιώματος (ανθρώπου, κατάστασης, συναισθήματος, ό,τι κι αν είναι), δείχνει πως το παραδεχόμαστε, πως τόχουμε επεξεργασθεί και - ίσως το πιο σημαντικό - την στιγμή της διατύπωσης, πως το ξεκαθαρίζουμε, το αποσαφηνίζουμε πλήρως πλέον, είτε λογικά / εγκεφαλικά, είτε συναισθηματικά...
Σε κάθε περίπτωση, νομίζω πως όσοι σε ξέρουν θα το εκτιμήσουν αυτό!
;-)
Πόσο χαίρομαι που εξωτερίκευσες και εσύ πράγματα που νοιώθεις και σε τυλίγουν σφιχτά. Νοιώθεις καλύτερα όταν τα μοιράζεσαι. Πίστεψε με.... τα'χω περάσει και εγώ. It's ok, λοιπόν, και η ζωή συνεχίζεται. Σίγουρα είναι καλύτερα έτσι. Τουλάχιστον για αυτό το 6μηνο, για αυτό το χρόνο, για αυτή τη 10ετία... Ετοίμασε τον εαυτό σου για νέες εμπειρίες και κάποτε μπορεί τα δεδομένα να είναι διαφορετικά. ;-)
den 8a sxoliasw tipota...
eyxaristw gia ta sxolia sas.
Δημοσίευση σχολίου